۱-  وقتی فیلم اره ۶ اینجا اکران شد، اولین فکری که به ذهنم خطور کرد اندازه گیری طول صفی که باید می ایستادیم تا بلیط گیرمون بیاد بود. بالاخره اره فیلم معروفیه…ولی وقتی در روز دوم اکران وارد سالن شدیم و دیدیم که ۱۰ درصد سالن (سالنش خیلی بزرگ نبود) پره و از جای جای سالن صوت گوش نواز زبان شیرین فارسی به گوش می رسه، فهمیدم که ایرانی های همیشه در صحنه سیاتل و اقمار اطراف خودشون رو رسوندن… اره فیلم محبوبیه…ولی بین ایرانی ها! خلاصه, سالن عطر و بویی ایرانی داشت و برای سیاتلی که ایرانی ها به زور دور هم جمع می شن، اینکه تقریبا ۳۰ درصد سالن ایرانی باشن، یه حماسه ی غرورآفرین در حد ۲۵ خرداد محسوب می شه …حالا اینکه ما چرا مریض دیدن این صحنه های سادیسمی اره هستیم و هر بار با اشتیاق می ریم می بینیم، هنوز در هاله ی نوری از ابهامه ولی برای اره ۷ که سال دیگه اکران می شه من بی صبرانه منتطرم!!!

۲-  تا قبل از این فکر می کردم  که تجربه ی لذت بخش ! دیدن فیلم کینه تو سینما فرهنگ به این زودی ها دیگه تکرار نشه. یادش به خیر. مردم با انواع و اقسام شوخی های کارگری و غیرکارگری سعی می کردند ترسناکی فیلم رو به مسخره بگیرند و نترسند. یعنی کل فیلم ملت در حال خندیدن بودن و یادشون می رفت که اومدن از ترسیدن لذت ببرن!تو یک فضای دل نشین خانوادگی یا دوستانه انگار که دارن طنز مهران مدیری می بینن به ریش نداشته ی بازیگرای فیلم می خندیدن…اینجا فیلم پارانرمال که فیلم نسبتا ترسناکیه و اصلا در حد و اندازه های کینه نیست رو دیدیم. به روح سینماروهای خودمون صلوات فرستادم انقدر که اینا شوخی های مسخره کردن و به هر صحنه ای از فیلم می خندیدن تا کمتر بترسن. آمریکایی ها روی ما رو از اساس و پایه در دیدن فیلم ترسناک تو سینما سفید کردن یه جورایی. ردیف عقبی ما به صورت مستمر و با برنامه کلا در طول فیلم می خندیدن و موفق شدن که اصلا و ابدا نترسن! خلاصه سینما تو این کشور همه جوره واسه من نوستالوژیکه!